Leer Van Toledo naar Granada: De Aarde en haar Volken, 1906 online gratis (en neerlandés)

"Van Toledo naar Granada" by Jane Dieulafoy is a historical account likely written in the late 19th century. This work explores the rich cultural and geographical landscapes between Toledo and Granada, highlighting the intricate history and legends tied to the regions of Spain, particularly referencing key historical figures and events along the way. The opening of the book introduces the landscape of Castile, painting it as both a beautiful and stark terrain, heavily influenced by its past and agricultural struggle. Dieulafoy highlights various historical landmarks, like the river Tagus and the city of Toledo, while also discussing the hardships faced by local farmers, the influence of the Mesta, and reflections on the legacy of figures such as Cervantes. It sets the stage for a journey rich in historical context and cultural significance, inviting readers to delve deeper into the storied lands of Spain. (This is an automatically generated summary.)

Así empieza

De aanblik van Castilië.--De rondtrekkende kudden.--De
Mesta.--De Taag en haar dichters.--De Cuesta del Carmel.--De
Cristo de la Luz.--De hydraulische machine van Juanilo
Turriano.--De Zocodover.--Oude paleizen en antieke
synagogen.--De Joden van Toledo.--Een herinnering aan de
overstrooming van de Taag.

"Van Madrid naar Toledo," schrijft een spaansch schrijver uit de 18de
eeuw, "leidt een volkomen vlakke weg."

Hoe waar is dat nog steeds, en wat is die weg somber en eentonig, die
zich tusschen de hoofdstad van het moderne Spanje en de oude hoofdstad
van het westgothisch rijk uitstrekt! Nauwelijks heeft men de huizen
van Madrid, die amphitheatersgewijs gerangschikt zijn boven den blauwen
halven cirkel van de Guadarramaketen, uit het gezicht verloren, of men
betreedt een streek zoo verlaten, dat ze iemand een huivering bezorgt.

Boven zich ziet men den hemel onverstoorbaar blauw, en beneden strekt
zich eene eentonige, grijze vlakte uit, bezaaid met sprieten van een
harde grassoort, en hier en daar de asch van het stroo, dat terstond
na den oogst verbrand wordt. De zeer weinige dorpen, waarvan de hutten
gebouwd zijn van aarde of van steenen, die de kleur van den grond
hebben, zijn haast niet te onderscheiden. Men zou ze heelemaal niet
zien, wanneer niet enkele boomen een mager bouquetje van groen deden
oprijzen rondom de armoedige plaatsjes. Als men door de kale vlakte
gaat, komt men tot de overtuiging, dat de bevelen van den Raad van
Castilië, waarbij aan elken dorpsbewoner de plicht werd opgelegd,
minstens vijf boomen per jaar te planten, wel slecht werden opgevolgd.

De oorsprong van die antieke verordening klimt seker wel op tot een
periode uit het grijs verleden. Zou zij mogelijk nog in verband staan
met zekere oude wetten van den godsdienst, waa

… sigue leyendo gratis en el lector inmersivo de Mirrow.