Leer Het intieme leven der vogels online gratis (en neerlandés)

"Het intieme leven der vogels" by Jac. P. Thijsse is a natural history study written in the early 20th century. It offers close, field-based portraits of Dutch birds—especially terns, gulls, and waders—focusing on behavior, breeding, and the case for bird protection. Lively observation, practical method, and gentle advocacy invite readers to trade guns for binoculars and camera and to help build a truer understanding of birds’ lives. The opening of the work sets its purpose in a preface—arguing that we know too little about birds’ daily behavior and urging careful field study for both science and conservation—then moves into vivid observations from the Texel polders. The author sketches the colony life of lapwings, redshanks, oystercatchers, plovers, terns, and black-headed gulls, describing nesting grounds, the look of eggs, and the birds’ fierce defense of broods. He questions tidy myths about “protective coloration” and decorative nest-building, suggesting practical explanations an

Así empieza

De oudste berichten omtrent den vogelrijkdom van Nederland danken wij
aan Julius Caesar, die het van hooren zeggen had, dat de bewoners van
ons Noordzeestrand zich geneerden van visch en vogeleieren. Ook oppert
de bekende philoloog Karl Bartsch in zijn inleiding tot het Gudrun-lied
het vermoeden, dat met het Irland uit het beroemde heldendicht niets
meer of minder bedoeld zou zijn dan mijn dierbaar Eierland op Texel.
Dat zou dus reeds in de twaalfde of dertiende eeuw zijn welverdiende
reputatie hebben genoten.

Een ernstig zoöloog haalt natuurlijk zijn schouders op over dergelijke
apocriefe gegevens. Julius Caesar heeft het met zijn natuurlijke
historie van den eland voor goed verkorven en dichters en philologen
staan met de plant- en dierkunde ook al op niet al te besten voet. Toch
wil ik gaarne bekennen, dat de gedachte aan den grooten Romein en
vooral de kleurige stoet uit het vriendelijke Noordzee-epos mij vaak
gesteund en opgemonterd heeft bij het uren- en dagenlange nagaan van
onze zee- en strandvogels, langs de stranden en in de polders van de
Wadden-eilanden.

De vogelbevolking van Eierland is sedert de inpoldering van 1835 sterk
achteruitgegaan, een natuurlijk gevolg van de cultuur, maar op enkele
plaatsen in de Texelsche polders zijn in den broedtijd de nesten en
eieren nog zoo talrijk, dat een volksstam er drie maanden lang
overvloed van gezond voedsel zou kunnen vinden, niet de veertigduizend
ridders van Sigebant of Hagen, maar wel de vijftig of zestig
kleihutbewoners, die in den ouden tijd een volk vormden.

Het beste van deze terreinen lag vlak tegen het oude Eierland aan, het
oostelijke gedeelte van den polder Het Noorden, bar bloot land,
doorsneden door breede, ondiepe kreken. Zonder den hoogen zeedijk en
den van verre zichtbaren molen zou men kunnen mee

… sigue leyendo gratis en el lector inmersivo de Mirrow.