Leer Indische Huwelijken online gratis (en neerlandés)

"Indische Huwelijken" by Annie Foore is a fiction work written in the late 19th century. The story revolves around Jenny, a young widow who is struggling with her grief after the death of her husband Léo. As Jenny navigates the expectations of her family and societal norms following her loss, the narrative explores themes of love, loss, and the pressure to conform in a vibrant social environment. The opening of "Indische Huwelijken" introduces a lively family gathering during the west monsoon, contrasting the exterior chaos of rain with the warmth of human interaction inside the van Hoedt household. Mevrouw van Hoedt, the matriarch, insists that Jenny should join them for the evening's festivities despite her deep sorrow. This tension between Jenny's private mourning and her family's desire for her to move on is highlighted through their conversations and interactions. As the dinner progresses, it becomes evident that Jenny is haunted by her recent loss, grappling with the expectation

Así empieza

Het is in het begin van den westmoesson.

De regen valt kletterend neêr op stoffige wegen; op arme inlanders, die
te vergeefs beproeven zich te beschutten met die meest primitieve aller
parapluies, een pisangblad; op pikolpaarden, wier wankelende tred en
droef neêrhangende kop getuigen, dat hún tenminste niet kracht naar
kruis gegeven wordt; op dichte bladeren, ruischend en suizelend, alsof
ze elkaar vertellen wilden hoe goed ze doen, die frissche dronk, dat
koele bad.

De regen, of eigenlijk nog meer de rukwind, die nu en dan den regen
naar binnen slaat, heeft daar even de van Hoedts verjaagd uit de
voorgalerij. Ze hadden zich juist verzameld om de theetafel en er moet
bij het opbreken iets grappigs voorgevallen zijn; tenminste al de leden
der familie lachen van harte en vooral de vrouw des huizes schijnt
dolle pret te hebben in de aardigheid.

Mevrouw de weduwe van Hoedt,—de dikke dame in sarong en kabaai, die
daar zoo uiterst gemakkelijk achterover leunt in haar uiterst
gemakkelijken stoel,—is een der wel aangename verschijningen, die
onmiddellijk op prettige gedachten brengen, als daar zijn: een goede
tafel, een welvoorziene beurs en vooral een groote voorraad
hartelijkheid, gereed om zich uit te storten in goedaardige
glimlachjes, in vriendelijke woorden, maar ook in hulp en troost voor
ieder, die ze mocht behoeven.

Haar beide dochters, nauw de kinderschoenen ontwassen en slechts
opmerkelijk door wipneusjes en verbaasde ronde oogen, gieren het uit
van pret; het jonge mensch, dat, zoo lang als hij is, op den divan ligt
uitgestrekt, met het gefatigeerde gezicht en het lorgnet in zijn ééne
oog, schijnt zich ook te amuseeren, in zooverre men dat ten minste
verwachten mag van iemand, die er zulk een gefatigeerd gezicht op
nahoudt.

„Kom, Jenny, lach je ook niet eens me

… sigue leyendo gratis en el lector inmersivo de Mirrow.