Leer Het leven en de lotgevallen van Robinson Crusoe, t. 2 online gratis (en neerlandés)

"Het leven en de lotgevallen van Robinson Crusoe, t. 2" by Daniel Defoe is a novel first published in 1719. After being shipwrecked on a remote tropical island, Robinson Crusoe spends 28 years surviving alone near the Venezuelan coast. He builds shelter, grows crops, and raises animals while reading the Bible. His solitude is shattered when cannibals visit the island. Crusoe rescues a prisoner he names Friday, and together they face new arrivals—both threatening and hopeful—that may finally offer escape from his island prison. (This is an automatically generated summary.)

Así empieza

van

ROBINSON CRUSOE.

Lezers, ons gewone Engelsche spreekwoord, dat wat in het gebeente zit,
niet uit het vleesch zal gaan, werd bij niemand meer dan bij mij
bevestigd. Iedereen zou denken, dat na vijf en dertig jaren vol
rampspoed en eene menigte ongelukken, zoo als zelden of nooit iemand
ondervond, en na bijkans zeven jaren rust en welvaart in alle opzigten
genoten te hebben; en nu ik oud was, en zoo goed als iemand zeggen mogt,
in mijne mannelijke jaren ondervinding opgedaan te hebben, ik zeg, na
dit alles zou men denken, dat de zucht tot zwerven, die, gelijk ik
verhaald heb, mij aangeboren was, wel zou uitgebluscht zijn, en ik op
mijn een en zestigste jaar weinig lust kon hebben mijn vaderland te
verlaten en mijn leven en bezittingen op nieuw in gevaar te stellen.

Wat meer is, ik had geene reden meer om buitenlandsche avonturen te
zoeken; want ik behoefde mijne fortuin niet meer te maken. Al had ik
tienduizend Pond St. verdiend, ik zou er niet rijker om geweest zijn,
want ik bezat reeds genoeg voor mij en voor hen, dien ik het nalaten
zou; en het vermeerderde nog dagelijks; want daar ik een kleine familie
had, kon ik mijne inkomsten niet verteren, of ik had eene andere
levenswijze moeten aannemen; zoo als een groot huishouden opzetten,
knechts en paarden houden, gastmalen geven, en zoo voorts; dingen,
waarvan ik geen verstand, noch lust toe had; zoodat ik slechts behoefde
stil te zitten en te genieten wat ik had, om dit nog dagelijks onder
mijne handen te zien aangroeijen.

Dit alles maakte echter geen indruk op mij, althans niet genoeg om mij
den lust te benemen, om weder buiten 's lands te gaan, dat eene
aangeboren kwaal bij mij scheen te zijn; vooral maalde mij de begeerte,
mijn eiland en de kolonie, die ik daar achtergelaten had, weder te zien,
mij gestadig do

… sigue leyendo gratis en el lector inmersivo de Mirrow.