Leer Het ivoren aapje: Een roman van Brusselsch leven online gratis (en neerlandés)

"Het ivoren aapje: Een roman van Brusselsch leven" by Herman Teirlinck is a novel likely written in the early 20th century. The story delves into the intricacies of life in Brussels, particularly focusing on the lives of the bourgeoisie and their social dynamics. The protagonist, Ernest Verlat, navigates through themes of grief, self-reflection, and personal growth following the death of his mother, Mrs. Chanteraine. The opening of the novel introduces a somber atmosphere as we witness the aftermath of Mrs. Chanteraine’s death. Set in a high-ceilinged room bathed in candlelight and adorned with flowers, the scene captures Ernest's struggle with overwhelming grief and guilt. As he attends to the body of his mother, he is plagued by memories and regrets about their relationship, grappling with profound feelings of loss. In a world where social appearances hold great importance, Ernest is acutely aware of how others perceive his sorrow. His internal battle with his emotions sets the tone

Así empieza

Stil, stil is de hooge kamer. Tegen de neergelaten venstergordijnen
blauwt de vroege Meimorgen en verwisselt zijn violette klaarte met
het ongelijke kaarsenlicht. Twaalf groote kaarsen branden aan het
hoofdeinde van het zwarte praalbed, waar, in de opene zwaar-eiken
kist, wit uitrust de doode mevrouw Chanteraine. Aan de wanden hangen,
breed-neervouwend, met zilver betikkeld en berand, de rouwfloersen
zwaar en roerloos. In gele beweeglijke schemering reikt hoog en somber
de stille kamer. Hier houdt de tijd op zijn tastbaren gang en geen
werkzame vinger kruipt over een geheimzinnig horlogegezicht. Het is
alsof deze kamer buiten de vergankelijke wereld stond. Hier gebeurt
de eeuwigheid. Rond de sponde en tot tegen de kist kleuren de bloemen
in tuilen door mekaar of gevlochten kroonsgewijs. 't Is een levende
hoop van geurende bloemen. De geur walmt in de kamer, flauw, met iets
vunzigs erom, iets ongemeens. De sponde is donker en veelvervig.

Vooraan, knielend over een lagen stoel, bidt een oude priester. Zijn
oude hoofd blinkt grijs boven zijn zwart kleed uit, onder het
waggelend kaarsenvuur. Zijn hoofd neigt diep naar voren, en zijne
bleeke handen rusten op de stoelleuning, saamgebracht in vrome
onbeweeglijke houding. Onbeweeglijk is hij gansch. Geen plooiken
roert over hem. Zijne oogen zijn gesloten. Hij is als een stuk van
de hooge kamer, dewelke zelve als de stilte is en de eindeloosheid.

Ernest Verlat blijft nog een poos bij de deur staan, steunend tegen de
deur. Het gaat hem zoo vreemd in het hoofd. Het dreunt en klopt er zoo
pijnlijk. Het zindert er alsof daar iets barsten zou van binnen. Is
dat moeder, dat witte ding, die lichte doorzichtige witheid op die
massale stede van floers en van bloemen, die wonderlijke witheid in
zwaren eik besloten? Gisteren-avond lag ze

… sigue leyendo gratis en el lector inmersivo de Mirrow.