Leer Avondstonden online gratis (en neerlandés)

"Avondstonden" by Hendrik Conscience is a novel written during the mid-19th century. This narrative explores themes of love, sacrifice, and the harsh realities of life through the poignant story of Quinten Massys, a talented blacksmith, and his devoted mother. The opening portion sets the melancholy tone, as Quinten, once joyful and hardworking, now lies sickly in bed, embodying despair while his mother grapples with their dire circumstances. The beginning of the novel introduces us to Quinten and his mother, who live in poverty yet cherish their bond. Their happiness is shattered when Quinten falls gravely ill, which brings immense sorrow to his mother. Despite her efforts to comfort him, Quinten is acutely aware of their suffering and the hunger they are experiencing. The narrative effectively illustrates the depth of their love and struggles, setting the groundwork for a story that will likely weave together themes of hope, desperation, and the resilience of the human spirit in the

Así empieza

(Een broeder geleidt zijne zieke zuster in den hof tot bij eene
zitbank)

DE BROEDER.--Mijn arm zusterken, zit daar neder. Ik zal een donzen
kussen achter dijnen[1] rug leggen;--laat dijn hoofdeken ter zijde
rusten, dat de balsemende zuiderwind op dijne wangen zich kome
verlustigen. Zie, hoe alles dij in dit oord bemint: de bloemen keeren
hunne kelken naar dijn aangezicht, de vogelen heffen hunne schoonste
liederen aan....

Daar, aan dijnen voet, vertraagt het glinsterend beekje zijnen gang
en murmelt zachter; ginds omhult de avondzonne de velden in
prachtigen purpergloed ... o, voels du niet, hoe de aangelokte zefier
in dijne blonde haren en rond dijnen ranken hals dartelt en speelt?

DE ZUSTER, zittende.--Broeder, de natuur is schoon, niet waar?
Alles lacht en juicht om ons heen, alles is genot en vreugde op
aarde! Waarom spreekt onze moeder mij dan immer van een schooner en
gelukkiger vaderland? En waarom blinken er tranen in haar oog, als
zij zegt, dat een beter oord mij wacht?

DE BROEDER.--Lieve Rosa, indien de tranen des menschen als edele
gesteenten met verschillende kleuren glinsterden, zouds du uit
moeders oogen witte en zwarte waterparelen zien vallen. Zij betreurt
dijne vroege opvaart naar het hooge vaderland, doch verblijdt zich,
dat de Heer de kroon der reine zielen dij geschonken hebbe.

DE ZUSTER.--Zal ik haast vertrekken, broeder?

… sigue leyendo gratis en el lector inmersivo de Mirrow.